Wotum zaufania do kolejnego zbioru

Przedostałem się
przez ucho igielne
do strefy
milczenia

lecz nie czynię starań
ubiegania się o miejsce
w strefie
komfortu

To dwulicowe
obudzić świat zmierzchem
i pożegnać go świtaniem
być
duszą i ciałem –
To ludzkie
budzić się
wraz z zachodem
i zasypiać o świcie

ponawiam prośby dojrzewania

Jeśli nabierzesz wody
w usta
to ujściem będzie
rzeka Bug,

to znów będziesz
i Rzeczpospolita się ostanie to
i Kraków znów będzie
od morza do morza
choć żądam dostępu do gór
stołowych
i mórz martwych

Oddając się na kuchennym blacie
walce o wpływy
przy parzeniu herbaty

ale nawet w rzece
kamienie mają
swe fobie
ale i swą odwagę,
nieprzydatne, niepożądane, zdziczałe
męstwo

upamiętnienia winy
onieśmielasz mnie Poeto
i cała ziemia jest
niby poemat
a słońce nad nią
przedstawia artystę
To tylko twoje
5 minut,
które trwa dekady

Suche łzy uderzają
o bruk nieba

tremą kamufluję
swój szlachetny meteoryt
talentu

ale na geniusz
składają się
agresja i spokój
cisza i spokój
pasja i studium
twoich myśli
nad pewnością

Generalicja mych niefrasobliwości
degraduje kształt poezji
do stopnia trzykropka

oddaję hołd
wszystkim ludziom,
którzy chcieliby
ukraść Alfabet

w imię liryki lozańskiej

Jestem trzynastym
uczniem
najtępszym
w szkole świata

oponuję zbawczej chwili
bo stworzony
z wiecznego mrozu
wytrzymuję
ciepło miłości

Abolicja języka nie anieli
mej ciotki
Scholastyki

i żar ciężkiej Golgoty
w epoce łatwego podium
w moim laboratorium

kilka milionów słów
podniesione do potęgi
n-tej
bożonarodzeniowy jarmark
stoi Szopa
w ubogiej izbie wyższego

Urzędu Trwania,

której mieszkaniec –
protoplasta
wygwizdał na palcach
kręgi Obłoku Oorta
przysługujące z wieku i urzędu dla każdego
i Drogę Mleczną,

bo mamy już wojnę
w Sztucznej Inteligencji

Nie będę
repetował
żadnej zimy,
ani lata

została mi jesień
życia

harmonijna,
gołosłowna
i efemeryczna

Uniosę dłoń
do salutu
słońca

by uchwaliło
me
wotum zaufania
do kolejnego
zbioru