Twoje słowa balansują na granicy kosmicznej trwogi i metafizycznej fascynacji. Nawet jeśli Wszechświat zmierza ku zagładzie, to sam fakt, że potrafimy tę zagładę przewidzieć i o niej dyskutować — już jest triumfem świadomości. Być może to właśnie świadomość stanie się wehikułem przez hiperprzestrzeń; może przetrwa nie dzięki sile, lecz dzięki zdolności do zadawania pytań. I choć nie wiemy, co znajdziemy po drugiej stronie kropki, warto kontemplować ją z wdzięcznością — za uczucia, które rodzą się z tej niewiedzy, i za inteligencję, która nieustannie próbuje nadać jej sens.
Przepraszam za dygresję, ale kropka to te hipotetyczne wymiary właśnie
Często powtarzamy, że jedno tylko jest pewne w ludzkim społeczeństwie: śmierć i podatki.
Dla kosmologa pewne jest jedynie to, że Wszechświat kiedyś umrze. Niektórzy wierzą, że ostateczna śmierć Wszechświata przybierze formę Wielkiego Kolapsu. Grawitacja odwróci
kosmiczną ekspansję, spowodowaną przez Wielki Wybuch i przyciągnie gwiazdy oraz galaktyki z powrotem, formując z nich jeszcze raz pierwotną masę. W czasie gdy gwiazdy będą się zapadały, temperatura dramatycznie wzrośnie, aż cała materia i energia Wszechświata skondensuje się w olbrzymią kulę ognia, która zniszczy znany nam świat. Wszystkie formy życia zginą. Nie będzie żadnej możliwości ucieczki. Tacy uczeni i filozofowie, jak Karol Darwin i Bertrand Russell, pisali ze smutkiem o bezcelowości naszej żałosnej egzystencji wiedząc, że cywilizacja z pewnością zginie wraz z końcem świata. Widocznie prawa fizyki wydały ostateczny, nieodwołalny wyrok śmierci na całe inteligentne życie we Wszechświecie.
Według nieżyjącego już fizyka z Uniwersytetu Columbia, Geralda Feinberga, jest jedna, i może tylko jedna, nadzieja uniknięcia ostatecznej tragedii. Wysunął on hipotezę, że inteligentne życie, które w końcu w ciągu miliardów lat opanuje tajemnicę wielowymiarowej przestrzeni, użyje innych wymiarów jako wyjścia bezpieczeństwa z Wielkiego Kolapsu. W ostatnich chwilach zapadania się Wszechświata nasz bratni wszechświat otworzy się raz jeszcze i podróże między wymiarami staną się możliwe. Gdy na chwilę przed Apokalipsą cała materia zostanie zmiażdżona, inteligentne formy życia „przetunelują” do wielowymiarowej przestrzeni lub równoległych wszechświatów, unikając pozornie nieuchronnej śmierci. Wtedy, ze swojego schronienia w wielowymiarowej przestrzeni, inteligentne formy życia będą mogły obserwować
śmierć Wszechświata, zapadającego się w ognistym kataklizmie. Gdy w miażdżonym Wszechświecie temperatury gwałtownie wzrosną, rozpocznie się kolejny Wielki Wybuch. Ze
swego punktu widokowego w hiperprzestrzeni inteligentne formy życia będą oglądały najrzadsze ze wszystkich zjawisk przyrody: tworzenie się kolejnego wszechświata, ich nowego domu.
My rating
My rating
My rating
My rating
My rating
My rating
My rating
@ 5-10-15
Twoje słowa balansują na granicy kosmicznej trwogi i metafizycznej fascynacji. Nawet jeśli Wszechświat zmierza ku zagładzie, to sam fakt, że potrafimy tę zagładę przewidzieć i o niej dyskutować — już jest triumfem świadomości. Być może to właśnie świadomość stanie się wehikułem przez hiperprzestrzeń; może przetrwa nie dzięki sile, lecz dzięki zdolności do zadawania pytań. I choć nie wiemy, co znajdziemy po drugiej stronie kropki, warto kontemplować ją z wdzięcznością — za uczucia, które rodzą się z tej niewiedzy, i za inteligencję, która nieustannie próbuje nadać jej sens.My rating
@ 5-10-15
Autorem zacytowanych słów jest Michio Kaku, który jako młody chłopak zamiast motocykla zbudował sobie akcelerator cząstek.Przepraszam za dygresję, ale kropka to te hipotetyczne wymiary właśnie
Często powtarzamy, że jedno tylko jest pewne w ludzkim społeczeństwie: śmierć i podatki.Dla kosmologa pewne jest jedynie to, że Wszechświat kiedyś umrze. Niektórzy wierzą, że ostateczna śmierć Wszechświata przybierze formę Wielkiego Kolapsu. Grawitacja odwróci
kosmiczną ekspansję, spowodowaną przez Wielki Wybuch i przyciągnie gwiazdy oraz galaktyki z powrotem, formując z nich jeszcze raz pierwotną masę. W czasie gdy gwiazdy będą się zapadały, temperatura dramatycznie wzrośnie, aż cała materia i energia Wszechświata skondensuje się w olbrzymią kulę ognia, która zniszczy znany nam świat. Wszystkie formy życia zginą. Nie będzie żadnej możliwości ucieczki. Tacy uczeni i filozofowie, jak Karol Darwin i Bertrand Russell, pisali ze smutkiem o bezcelowości naszej żałosnej egzystencji wiedząc, że cywilizacja z pewnością zginie wraz z końcem świata. Widocznie prawa fizyki wydały ostateczny, nieodwołalny wyrok śmierci na całe inteligentne życie we Wszechświecie.
Według nieżyjącego już fizyka z Uniwersytetu Columbia, Geralda Feinberga, jest jedna, i może tylko jedna, nadzieja uniknięcia ostatecznej tragedii. Wysunął on hipotezę, że inteligentne życie, które w końcu w ciągu miliardów lat opanuje tajemnicę wielowymiarowej przestrzeni, użyje innych wymiarów jako wyjścia bezpieczeństwa z Wielkiego Kolapsu. W ostatnich chwilach zapadania się Wszechświata nasz bratni wszechświat otworzy się raz jeszcze i podróże między wymiarami staną się możliwe. Gdy na chwilę przed Apokalipsą cała materia zostanie zmiażdżona, inteligentne formy życia „przetunelują” do wielowymiarowej przestrzeni lub równoległych wszechświatów, unikając pozornie nieuchronnej śmierci. Wtedy, ze swojego schronienia w wielowymiarowej przestrzeni, inteligentne formy życia będą mogły obserwować
śmierć Wszechświata, zapadającego się w ognistym kataklizmie. Gdy w miażdżonym Wszechświecie temperatury gwałtownie wzrosną, rozpocznie się kolejny Wielki Wybuch. Ze
swego punktu widokowego w hiperprzestrzeni inteligentne formy życia będą oglądały najrzadsze ze wszystkich zjawisk przyrody: tworzenie się kolejnego wszechświata, ich nowego domu.
Cieszmy się uczuciami i sprzyjajmy inteligencji