uroczysko

mieszka w porze świtu
i w ostatnim milczeniu nocy

latem szepcze zielenią
z motylem w rękach
nieśmiało pieści
ramiona drzew

jesienią unosi się
jak dmuchawce
rozwiesza babie lato
na ostatnich promieniach słońca

wieczorem
miękko opuszcza skrzydła
i pochyla się nad snem
lipowych sióstr

o poranku
znika w rozgrzanym cieniu
lasu

pod jaskółczym niebem
wyczekuje zmierzchu
by wyczytać kolejną tajemnicę
z oczu wędrownych ptaków

cisza
królowa lasu