Wiersz

Cień wynurza już zmarszczki.
Grzbiet czasu wygięty
ku słońcu bez-czasu,
jakie stygnie.

Deszcz spływa i po kopule bez-wieczności.
Nagość świtu już się bieli.
Czas obraca wszystko od początku.

Jutro zieleń utopi się
na dzień dobry
pośród gęstwiny zdarzeń,
jakie będą się stawać,
krok po kroku,
w uśmiechu, w zapomnieniu,
w natchnieniu i nawet rozkojarzeniu.

Czas pręży siły,
by rozbić się
o atramentowy brzeg.
Cisza rozgałęzia swoje oczy
wśród fal odmętu.
Unosi się zatoka
bez pejzażu.
Wszystko się klaruje od nowa.
To jest nadzieja istnienia.
Wciąż wynurzać się
ku nowej wieczności...