Puste krzesła

Zostały puste krzesła
rozmowy niedokończonej
co ciszą
odbija się od ściany
okruchy wspomnień
na wspólnym stole
i zegar szepczący minutami
upływających lat

Zostały beztroskie uśmiechy
zastygłe w ramkach drewnianych
i żal co łka
w bezwładnych objęciach
szukając odpowiedzi
na odwieczne pytania
Wyzwolona dusza
niesiona ku niebu wiatrem
jesiennych barw
żegna się z życiem
zachodzącym
za horyzontem
ludzkiego przeznaczenia

~Anka Sasanka