słodko i zaszczytnie jest kochać bzy

bezczas zamyka źrenice
zamyka granice
w rezydencji wiosny
w willi dnia
w pokoju zwierzeń
okupowany kwieciem maj

dezerterują liście
w pakcie nieagresji

pszczół na runo
leśni strażnicy
zdzierają hałastrę myśli
wytrąconych
z fundamentów
istoty natury

jestem istotą ruchu
jestem bytem impasu
jestem harmonicznym tworem
tego czym nie jestem

i tego czym nigdy
nie chciałem być
wyrwij mnie z korzeniami
zatańcz z liśćmi na wietrze
poczuj niezbadaną wolność
ducha ziemi

niech dziewicza będzie moja Uczta,
gdyż przecież Platon gardził artystami
aż po cenotaf, który przeobraził
tyrtejską poezję

i nigdy nie generuj
kosztów
za syntezę

wszystkiego materialnego
wszystkiego abstrakcyjnego
czego przeciwieństwem
jest
rozpad ziemi

na księżycowy piasek
eminentne walki
ku chwale
czarnoziemu

ojczystych cnót