i koda

samemu
trudno
wygrzebać się spod hałdy
zabitych martwych idei

jeszcze ten brud
chciwości głupiej
pijącej soki życia
na minutę przed śmiercią

a proste to było
nie do zniesienia mądre
leżąc na plecach dać się unosić
zwykłemu nurtowi

trochę poezji
i trochę rozpusty
i mądrych ludzi do wyboru
po co było biec za krzykiem
jak bezpański pies

jeszcze usiądę, coś uratuję
zmatowię smutki i radości
Pan Bóg palcem pokazuje
tu patrz, tu, patrz tutaj

a kiedy starość prawdziwa
ta co zamyka powieki
pogładzi mnie zmarszczoną dłonią
powiem :

- i ja tam byłam
miód i mleko piłam
a czego nie napisałam
to - nie było warte -
zapomniałam