Notting Angel

jesiennej równonocy
przekroiła równik duszy
czarnym słońcem śmierci


***

kieliszek zmierzchu
zalał wyspę rozpaczy
mglistą bezradnością

niewidoczne kroki zbawienia
po schodach desperacji

echo dzwonka
na drugim piętrze czyśćca
stary spaniel
strącił butelkę londyńskiego Danielsa

fragment perłowego skrzydła
zza szarego płaszcza
gołębie brwi
skąpane szkarłatnym śniegiem

sama przeniknie
ostateczną framugę
gładząc trzymiesięczny zarost
poświatą otrzeźwienia

sznurowy wąż oplótł jabłko
taboretowy trzask
zawisł
etylowy los samotności

zastygłe wargi
oderwane skokiem ciszy
od harmonijki życia

bezszelestne ścięcie
przekrwionych białek

to nie jej wina