Feniks

Powstaje by żyć
Nieskończenie wiele razy
Umrzeć
Pamiętając krzyk ognia
Cień i proch
Marność pióra
Złoty błysk

Po to tylko,
by wstać z popiołów
dotknąć czarnych skrzydeł
i ujrzeć światło o poranku
samotność w nicości
na jeden oddech,
ale jednak nie sama

Dziwne dziecko
Magicznego świata
Snu i krwi
Uczuć wyrwanych szponem
Mimo bólu i radości
Świadomość wieczności
Zabija i daje życie