Stan spoczynku

Nie chcę już być dorosła.

Nie zrobię kariery,
politycznie zbyt jestem spolegliwa,
zbyt empatyczna na dzieci.
Minął czas,
nie założę już szpilek
(co za ulga).

Mamy pantofelki, robione przez szewca,
nic z urody nie straciły.
Ani bluzeczka uszyta ze spadochronowego
jedwabiu, z drobnymi zakładkami...

Dobrze, że mija czas.


Bo
zmęczona jestem,
jak była moja mama,
jak babcia, której życie dłużyło się jej.

Bo
jest czas na wszystko,
jest czas dobry,
jest piękny,
albo smutny czas.

I mija.
Jakże mądry jesteś Kochelecie.