BYLE DO JUTRA

Gdy powiekami domyka się dzień
Rozgania leniwie śpiące chmury
Na martwym błękicie
Stary Bóg dogasza ukradkiem szept
Do jutrem w drżeniu zmęczona zasypiam

Jak fazy księżyca gdzie ciemna i jasna
Ze stron
W połowie drogi zagłębia się dusza
Rozlewa cichutko żywiczą pieśń
Zasklepia rany zanim nastanie jutro

Gdy ranek otworzy w nadziei swe oczy
Nieśmiało rozciągnie na nowo gałęzie
Nim wstanie co nowe rozchyli swe usta
Szepnie rozbudzi... byle do jutra