Sacrum

W przedsionku serca poszukuję drogi,
którą bym mogła podążać do Boga,
by życia sacrum tam, gdzie sen złowrogi,
mogło zaistnieć, kiedy myśl jest trwożna.

Świętość istnienia modlitwą otaczam,
Absolut świata psalmem błogosławię.
Rdzeń miłosierdzia – miłości anagram –
uwieczniam w wierszu zrodzonym nad ranem..

Ziemskie koncepcje niebiańskich wartości,
przemycam w słowach niewypowiedzianych.
Źródło poznania, w których mądrość gości,
mam za drogowskaz, gdy zawiodą plany.

Dlatego cenię przejaw Ecce homo,
trzon pochodzenia będący relikwią.
gdyż w znakach nieba niegdyś zapisano,
że oceany kiedyś znów zakrwawią.

Póki oddycham nie zboczę ze ścieżki,
trzymając rękę Dobrego Pasterza.
Wespół będziemy toczyć dialog ważki,
sens przeznaczenia: dokąd człowiek zmierza?

Kasia Dominik