Żal mi Tati, apologia

Twoja wysoka, pochylona postać
widzi teraz z góry,
że szklane mieszkania
z publicznym życiem
nie są już fantazją
lecz hałaśliwym bytem

Przemykałeś obok nich
trochę zawstydzony
ich jaskrawą odsłoną
i głośnym gadaniem,
nie mogąc zrozumieć
problemu nie lada
czy nowy kredyt jest
dla banku, dłużnika
czy pod sąsiada

Gdy dotarłeś do Tati Ville
usiadłeś na stołku,
tym ciężkim, solidnym
przez całą Europę
z Rosji przywiezionym,
pozornie byle jakim,
lecz na nim właśnie zauważyłeś,
że najsprawiedliwiej na świecie
rozum podzielono
bo nikt nie uskarża się
na jego braki