SCZEZNĄĆ IM NIE DAJCIE

SCZEZNĄĆ IM NIE DAJCIE

Gdzieś poza przestworza
ponad horyzonty
galaktyczne morza
w ciszy ciemne gąszcze
wiatr rozwiewa strzępy
wprost z duszy wyrwanych
bezradnie milczące
wersy sennych wierszy
ze słów niedospanych

Wyplecionych z marzeń
czas tu nie zatrzyma
nic z nich nie zostanie
snu łut nie odczyni
zaniemówią, nie przemówią
i nikt tego nie zmieni
a może gdzieś w czeremchach
w wąwozach, na wierchach
… może będą wszędzie

Nie pozwólcie tedy
sczeznąć im nie dajcie
różę złóżcie im i znicz zapalcie
poetyckiej schedy
nie… nie lekceważcie
i nie zapominajcie…
w nich dusza poety
została i lśni
ktoś kiedyś je znajdzie

⊰Ҝற$⊱………………………………………… T☀ruń - 17 października '23