Cienka nić życia

Każdego świtu z błogosławieństwem,
zliczam sekundy wątłego życia.
Niepewną przyszłość skrywam na potem,
by wskrzesić chwilę, która zachwyca.

Na piedestale myśli porwanych
ustawiam słowa z gwiazd wyłowione
i tkam nadzieję, że dawne rany
odnajdą spokój na nieboskłonie.

Bo jeśli kiedyś zniknę bez śladu,
księżyc zapłacze, słońce zamilknie.
Gwiazdy powiedzą: Człowieka szanuj,
abyś nie zaznał goryczy w piekle.

Wówczas wyszepczę: Było minęło,
czas już najwyższy wybaczyć krzywdy.
Mnie już nie dotknie niecności działo,
stanę się wolną jak jeszcze nigdy.

Kasia Dominik