Przekonanie

gdybym zamknęła światło w szufladzie
z pamiątkami szkiełkami fotografiami
trumnami wspomnień
zdarła z siebie wszystkie cienie wplątane w chwile

gdybym potarła wieko oko pojemne
i przesunęła światło asem z rękawa

przeszkodę należy omamić duchem czasu
z ostateczności wyciągniętym ramieniem

jednym gestem sypnęła na półkę drogowskaz
z napisem dzienne sprawy komercyjne

czy urodziłabym się na nowo i równie bezskutecznie
z kołyską chleba i zakwasu w związku
z głową pełną słońca i księżyca

mogę podać kilka przyczyn nadmiaru
każda będzie zawierała kęs prawdy
skibę nadpalonych pięt
od niej idą odnogi w szeregu
chwil godzin miesięcy żeglownych dekad żył

krzyk przyłapany na gorącym uczynku
był tym pierwszym
który zbiegł z toru ściegu na okrętkę

potem pojawiła się rozpacz
czerwona róża skaleczona na dodatek krwią
sól płynąca z palca zaciśniętego w kciuk

chwila doniosła kilka atrybutów
repetowała z kamieniem u szyi
powtarzała rok w rok jak echo
przebieg i krok naprzód powiła
potem okryła ziemią po kolei po porządku

wciąż wrzucam do mózgu jakąś literę
ona wyżera neurony przeskakując
z jednej synapsy do drugiej
wżera się jak detergent
wprowadza czystkę
potem cichnie
w labiryncie rzeki wieczorny szum

zobaczyłam rękę w nowym wydaniu
jej pomarszczona okładka
nie przepowiadała przyszłości

patrząc na nią codzienne
obmywam jej ciało
codziennie wydaje się taka sama

więc szybko wydaję się
za laboratorium życia
przeciek oceanów
za mąż ukrycie ścian przymiarki
z dziejami kilkudziesięciu lat

zaobrączkowana jak noga ptaka
stopiona w przestrzeni
nie znając godziny odjazdu
chcąc nie chcąc dążę na pociąg
pastwiska pastwią się nade mną

wokół mojej głowy patrzą wszędzie oczy
ptaków much żab korzeni
pojedynczą kroplą spadającą z drzewa
ścieżka otwiera światło zamyka trzeszczy
morze liści falami po niebie
to co miało skonać wyprzesz na przód
skonało w bólach przesz naprzód

urodziłam się sama i bez związku z głową
pełną pcheł księżyca i słońca
ludzie lubią różne opowieści

Maria Jolanta Fraszewska