Wiklina

Moja błękitna kolorowa chusteczka
nosi swą barwę i skroń
każdy jej kolor przyjaciel
pokazuje swą mową i cześć

jak błękit szeroki i pola
idę przez łany pszenicy
studnia żrödlana winnicy

w niej można wszystko odzykać
gdy wiara głęboka jak zgliszcza
podać rękę swojemu bratu
zegarek tyka współbraci

ty matko moja pokazałaś mi wszystko
gdzie rosną konwalie róże
te kwiaty wyrosły swym cudem

Jak żyto pszenica i żbła kosze
wikliny werbet to ja
symfonia chór to anielski
pokaże modlitwą swej treśći