Bób

Matko Zielna u progu stoisz
wznosisz swe oczy
gdy ludzie ubogi
twoja korona jest wszystkim bliska


na wieńcu twoim bròg, bobu bliska
a na dodatek opleciona żytem
a na tle twoim ziemia kulista
tam są wszystkie gwiazdy

jedna prowadzi do cudu blisko
w tym oto wieńcu światło pokoju
króluj nam Chryste łyżeczką soli
bo tam gdzie łyk strawy,

obiad zasobny

tak jak żródlana woda święcona