to nic, trudno

jestem sama -
a gdyby rozstawić wartą nigdy nieśpiącą
tuzin troskliwych ojców-atletów
i spleść ich mocne dłonie w obręcz warkocza
nad moją małą, trzęsącą się głową
nigdy Człowiek Człowiekowi nie będzie podporą
bo sam się wali w piaskowych posadach

trudno!

jestem dzielna -
i twardo znoszę
wszystkich ciosów sztylety i cięcia
a choćby mi przyszło
obedrzeć ze skóry palące ślady
obcych oczu oślizgłych
a potem wśród gwiazd wyć bezsilnie
i pięści pogryźć ze złości
że ja i niebo jesteśmy skłóceni...

to nic!
trudno!