Κάπως Έτσι

Αναμεσα στην υπαρξη και στην ανυπαρξια
στεκομαι ο ιδιος,
πιο ζοφερος απο το καυστικο σου ψεμα.
Παει καιρος που εδωσα αγαπη σε καποια μαγισσα που πηρε
σε κοματια την καρδια μου
και τωρα γυρναω χαμενος μεσα στο δασος σαν λυκος
γητεμενος απο την πελωρια σεληνη που ακουει το κλαμα του
με κατανοηση βουβη
ενω η ζωη δειχνει ελκυστικη ακομα.

Καπου αναμεσα στο λογικο και στο παραλογο
συναντησα χαρες της μιας νυχτας,οργισμενες εκρηξεις σε λαθος προσωπα και πραγματα,παρενεργειες του αλκοολ,
στιγμες που πιστεψα πως αγγιξα το χερι του Θεου και αλλες που επεσα στα βαθη της κολασης,ψυχικα νεκρος.

Βγηκα ζωντανος απο χιλιαδες καθημερινους πολεμους με
παρασημα τις ιδιες τις πληγες μου
κοιταζωντας ολους σας στα ματια.