Aż po grób

Gdy jest im ciasno i duszno zbyt
(a to się tutaj często zdarza),
wstają spod granitowych płyt
zmarli w zaciszu cmentarza.

A gdy już przyjdzie taki dzień,
wiele się dzieje wokoło,
czasem są tańce lub zwykły leń,
przeważnie jest wesoło.

Dzisiaj pan hrabia, który ma
grobowiec niczym stodoła,
przeczesał długi siwy włos
I na pokera woła.

– Musicie wiedzieć – hrabia rzekł –
że dzisiaj dla odmiany,
by monotonię posłać przecz,
mecz będzie rozbierany.

Już chłopcy wytrzeszczają gały
na Krysię z trzeciej kwatery,
bo pogrzebano ją w zeszły piątek.
Lat miała dwadzieścia cztery.

Ma ciało jeszcze całkiem świeże
i wszystkie ma krągłości,
nie to co reszta obecnych pań –
przeważnie same kości.

Lecz nie dla Krysi dzisiaj jest
ten poker u hrabiego.
Krysię chowano w ten sam dzień
co jej ukochanego.

Godzinę później grzebali go,
lecz na cmentarzu tym samym.
Gdy się odnajdą, będą znów razem
na wieki wieków, amen.

Albin