Ιεροσυλία | version: 26.08.2011 01:31

Ασυνήθιστες εικόνες για κηδεία.
Αύγουστος με μαυρισμένα από τον ήλιο πρόσωπα.
Ελάχιστοι συγγενείς. Οι περισσότεροι δεν διέκοψαν τις διακοπές τους για να τιμήσουν το νεκρό.
Κι όσοι ήρθαν, συζητούσαν για πολιτική και για ποδόσφαιρο.
Οι τρείς αδερφές έκλαψαν για τα μάτια του κόσμου.
Ακόμα κι ο θάνατος δεν σβήνει σφάλματα κι αμαρτίες στο ποινικολόγιο των ανθρώπων.
Πέρασαν τόσοι αιώνες, από τότε που στα μέρη αυτά , φίλοι και συγγενείς έπιναν κι υμνούσαν μόνο τα καλά του εκλιπόντα. Κι ας ήταν μονάχα ένα.
Τι κι αν ο δικός μας μακαρίτης ήταν άτακτος; Δεν υπήρξε έστω μία καλή του πράξη πριν πεθάνει;



Η κηδεία του, τελείωσε πριν ανέβει ο ήλιος στο υψηλότερο σημείο.
Ο μουσάτος με το πετραχήλι είχε προνοήσει πως οι ηλικιωμένοι δεν θα αντέξουν τον καύσωνα κι οι νέοι θα αγωνιούν αν θα προλάβουν να πάνε στην θάλασσα.
Πρόσφερα τα χέρια μου για το κουβάλημα των ταψιών με το ψάρι από το φούρνο.
Εκεί με περίμενε ένας από τους συγγενείς που το παρατσούκλι και ιδιότητα του είναι «χασοδίκης».
«Πολύ ψάρι , λίγα στόματα αλλά ευτυχώς μεγάλα στομάχια. Είμαστε έτοιμοι χασοδίκη»; Ρώτησα , φορώντας τα πυρίμαχα γάντια.
«Ναι, να τώρα συζητούσα με την Ρούλα για την Επίδαυρο». Απάντησε και μου σύστησε την φουρνάρισσα.
«Μου είπε ο θείος σου για τον Σπέισυ που είδε να παίζει τον Ριχάρδο τον τρίτο και του έλεγα πως ήταν ο Άμλετ στο θέατρο του Άργους».
«Και… ποίο ήταν καλύτερο»;

Μιλούσαν μαζί και δεν κατάλαβα. Αμφότερα τα έργα υποστηρίζονταν με πάθος.

«Έχασες που δεν ήρθες» με πίκαρε ο χασοδίκης.
«Μην το λες. Για μένα είναι ιεροσυλία». Και μόνο ιεροσυλία.
«Γιατί….»; Φώναξε η φουρνάρισσα πίσω από τον πάγκο της.

«Σαίξπηρ σε Αρχαιοελληνικό θέατρο… για σκέψου το ρε κούλα…»
«Ρούλα με λεν’…»
«Δεν είπα όνομα αλλά ιδιότητα».