Ποιείν | version: 25.10.2011 23:18

Αυτός που τελειώνει ένα ποίημα γεμάτο με υπονοούμενα που την λύση τους γνωρίζει μόνο ο ίδιος, είναι σαν ένα μαλάκα ανεκδοτολόγο που κανείς δεν γελά μόλις τελειώσει την ιστορία του. Μας κοιτά όλους στα μάτια με ένα τεντωμένο χαμόγελο και μας εκλιπαρεί να γελάσουμε με το ανέκδοτο του. Δίνει δύο ακόμα πληροφορίες μήπως και καταλάβουμε κι ένας- ένας του λέμε «α,ναι, χα χα» υποκρινόμενοι πως καταλάβαμε το αστείο του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ποιητές που γράφουν με τόσα υπονοούμενα. Ποντάρω πως για τους μέτριους είναι ένα μέσο για την παραγωγή τους. Πως δεν χρειάζεται κι οι ίδιοι να καταλαβαίνουν τι γράφουν. Όσο γράφουν όλα γι αυτούς είναι καλά. Για τους καλούς πιστεύω πως τα υπονοούμενα είναι ένα παιχνίδι για γέρους. Πως απευθύνονται σε ένα κοινό που έχει μάθει να διαβάζει και να βρίσκει τις λύσεις κατά την διάρκεια της ανάγνωσης κι όχι μετά το πέρας αυτής.


Ο Σεφέρης είπε πως αν ήταν να καταλάβαινε μόνο ο ίδιος τα γραπτά του, δεν θα υπήρχε ούτε ο λόγος να γράψει για προσωπική του ευχαρίστηση.

Ο Ελύτης, πίστευε πως αν παιδευτείς τόσο που δεν μπορείς, τότε είναι νωρίς. Έχε υπομονή.

Ο Ροδοστόγλου ήπιε, το «Τελευταίο ποτό με τον διάβολο».

Ο έρωτας δεν είναι υπονοούμενο. Είναι αρχή.