Αθήνα. Άνω + Κάτω= 1 | version: 27.10.2011 00:03

Οι κατσαρίδες είναι μοναχικές ψυχές. Περπατούν- περπατούν μόνες κι όπου βρουν βρωμιά παν’ και κάθονται. Και με την τροφή αυτή, γενούν αυγά. Φτιάχνουν μια συντεχνία. Λένε…, εδώ έχει λεφτά και γεννούνε υπουργούς…, λένε…, εδώ έχει σκατά και γεννούνε τα πρεζόνια…, λένε…, εδώ έχει γκλαμουριά και γεννούνε νέων ιδεών πόρνες.

Στην Κάτω Αθήνα η κατσαρίδα κατεβαίνει για λίγο. Δεν μπορεί να ζήσει εκεί…, δεν έχει βρομιά και γλιστράνε τα πόδια της στο μάρμαρο. Μπαίνει από την τρύπα «Σύνταγμα» ακούει πως «εντός του σταθμού απαγορεύεται η κατανάλωση φαγητού και ποτόυ», άρα και να πεινά αν το κάνει θα ‘ναι πλημμέλημα και βγαίνει στο σταθμό «Πανόρμου». Και αλλάζοντας τον ρόλο της «κότας» που έκανε στο υπόγειο, βγαίνει σαν γορίλας στην Άνω Αθήνα.

Πρώτα θα πετάξει το ακυρωμένο εισιτήριο, στο πεζοδρόμιο. Θα φτύσει την τσίχλα του σε αυτό. Θα πετάξει την γόπα από το τσιγάρο του σε αυτό. Να καίγετε ο καριόλης ο Άδης που του πήρε την Αλίκη. Θα δει τα αστικά λεωφορεία να περνούν με κόκκινο. Από το Φιξ να βγάζουν ακόμα αρχαιοκαπηλίες . Ο κάθε μετανάστης να απλώνει την πραμάτια του φαρδιά-πλατυά. Τον Σίνο να πουλά χασίς καλό.

Οι κατσαρίδες κατατρώνε την Άνω Αθήνα. Με σπρέυ στους τοίχους. Με ούρα στις γωνίες και με φυλλάδια στο κέντρο. Μόνο στα Mall βρήκαν την υγειά τους. Ούτε ζητιάνοι να σε εκλιπαρούν έξω από τα Mark’s and Spenser, ούτε μια φάλτσα μπάντα να παίξει στην αρχή του εμπορικού δρόμου, κι ούτε ένα μικρόφωνο ρεπόρτερ για τις εκπτώσεις. Στα Mall οι κατσαρίδες περνούν καλά.

Αν θες να νιώσεις κατσαρίδα πίστεψε με, μπορείς.
Διάλεξε έναν από τους σταθμούς του Μετρό. Οποιονδήποτε.
Διάλεξε μια έξοδο αυτού του σταθμού.

Και κάνε το εξής : Κατέβα στην πλατφόρμα και κάθισε για δέκα λεπτά. Μετά βγες από την έξοδο που μπήκες και μείνε για δέκα λεπτά. Κάνε ένα τσιγάρο αν θες. Αυτό, να το κάνεις δέκα φορές. Και να παρατηρείς τους ανθρώπους, αδερφέ μου.

Κάτω, οι κατσαρίδες δεν τσεκάρονται με τα μάτια. Δεν τρέχουν στους διαδρόμους. Δεν σπρώχνουν. Ακόμα και τα πρωινά που βιάζονται για το μεροκάματο, θα τις δεις να περπατούν σας σε πασαρέλα. Δεν φωνάζουν. Και μετρούν τα λόγια τους γιατί και οι τοίχοι έχουν αφτιά. Για την ακρίβεια έχει ηχώ.

Στην Άνω Αθήνα οι κατσαρίδες τσεκάρονται συνέχεια στις διαβάσεις. Στις διασταυρώσεις. Άγνωστες κατσαρίδες κι όμως στο φανάρι της Πανεπιστημίου για να κατέβεις Κοραή, είσαι έτοιμος να πνίξεις τον συνομήλικο σου που φορά γραβάτα και έχει iPhone. Θα «αναγκάσεις» την τροχαία να στήσει φανάρι στην Συγγρού στο ύψος του Φιξ, γιατί περνάς κόντρα στην Λεωφόρο ενώ θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις σαν υπόγεια διάβαση τον Σταθμό του Μετρό. Αλλά δεν κατεβαίνεις κάτω. Μένεις για να πιείς ένα ποτό στο Γκάζι που τώρα πια το «σκουπίσανε» και είναι “in” αυτή την εποχή. Να βγάλεις φωτογραφίες ενός ακόμα «συνθήματος» στον τοίχο. «Ξεκολλήστε ρε». Αυτό που κοροϊδεύουν έγιναν. Με τις ατάκες για «τηλεοράσεις και γκλάμουρους» λέγανε και τώρα που μπήκαν στο γυαλί συνεχίζουν. Πιο δυναμικά. Οι κατσαρίδες έχουν έμπνευση. Γίνανε αυτό που απεύχονταν και χλεύαζαν και λοιδορούσαν. Γιατί αν ανοίξουν το λεξικό θα δουν πως γκλάμουρους είναι αυτός που πουλάει την ψυχή του για να γίνει διάσημος και μόλις το καταφέρει φορά μαύρα γυαλιά για να μην τον αναγνωρίζουν στο δρόμο. Αναγνωρίζετε κανέναν στον δρόμο αν φορά τεράστια μαύρα γυαλιά; Γνωρίζετε κανέναν από τους Αναρχικούς που υπογράφουν σαν «λεζάντες»;

Ελπίζω κι εύχομαι να έρθουν τα «πάνω- κάτω». Η Άνω Αθήνα να πάει Κάτω και η Κάτω, να έρθει πάνω. Και οι κατσαρίδες να γίνουν άνθρωποι.

Και μαζί να μην ξεχάσουν και να φέρουν την Αλίκη μου.