Μέρος του θεάματος | version: 29.10.2011 00:52

Ο Κλόουν έβαζε τα χρώματα κόκκινο και άσπρο στο πρόσωπό του και κοιτούσε τον φίλο του από τον καθρέφτη, να καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο, πριν το νούμερό του, να έχει διπλωθεί να δέσει τα κορδόνια των ειδικών παπουτσιών για να ισσοροπεί και να περπατά πάνω στο σκοινί .

Η φωνή ακούστηκε…,

«Ο επόμενος ζογκλέρ μας, εδώ μπροστά σας, ευθύς αμέσως , αγαπητό μου και φιλοθεάμων κοινό, κρατηθείτε παρακαλώ, θα πραγματοποιήσει κάτι το ανεπανάληπτο. Ζητήσατε πόνο; Θα τον έχετε αγαπητά μου καριόλια. Ο Φώτης λοιπόν, θα περπατήσει για πρώτη φορά πάνω στο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας, εδώ…!»

Ο ζογκλέρ έσβησε το τσιγάρο του στο τασάκι και πήγε για κατούρημα ο φοβιτσιάρης. Ο κλόουν αφού έβαλε την τελευταία πινελιά στο πρόσωπό του, κλείδωσε στην τουαλέτα τον συνάδελφό του . Κι ανέβηκε τα σκαλιά πίσω από την σκηνή.

Σε κάθε σκαλί τον χτυπούσε στον ώμο κι ένας φίλος ή ένας συγγενής για να του δίνει κουράγιο. Φίλοι από το σχολείο., από το στρατό κι από την δουλειά. Κι όλο ανέβαινε. Μέχρι που τυφλώθηκε από το φως και δεν είδε το κοινό. Ένιωσε ένα άγγιγμα στα βαμμένα χείλη του κι είπε…, «Αλίκη, σου΄ρχομαι».

Έπεσε στο κενό και διαλύθηκε. Το κοινό πετάχτηκε όρθιο και ζητωκραυγούσε. Χειροκροτούσε. Η αυτοκτονία είναι μέρος του θεάματος. Ο καλύτερος ρόλος. Γιατί όλοι γνωρίζουμε πως τον ρόλο αυτόν, καλύτερα τον αποδίδει, μόνο αυτός που τον παίζει εφάπαξ.