POETCE SAMOTNEJ | version: 15.04.2024 12:03

POETCE SAMOTNEJ

Na nic triumfalna twa poezja
duszy tęskna tkliwość
pęku nenufarów biel
zwiewnych winorośli sploty
nawet mimo wolna
dziękczynna amnezja
i tuberoz słodycz
samotna poetko
gdy najjaskrawiej, najkrwawiej
gwiazdy gasną załzawione
w złotych mgłach
zrodzone
i bezgłośnie porzucona miłość
omdlała w ciszy
i tylko byłość
bezbarwną
w wierszu
rozmytą
dojmująco słyszysz
dotykasz życie
i piszesz
piszesz

……………………………… /Eli/

⊰Ҝற$⊱…………………………………………… T☀ruń - 15 kwietnia '24