Wianek | version: 28.07.2020 18:55

author: Ula eM
5.0/5 | 4


Zdjęłam z oczeretu wianek,
jakaś Ofelia go zgubiła.
A może nie ?
Dziś wszystko jest możliwe.
Jutro czeka na mnie u wylotu ulicy,
wytartymi pasami poprowadzi
i mnie i Ofelię
i tę szczęśliwą, która wianek zgubiła
w oczertach
pod drzwi z zapełnioną skrzynką.
Choć żaden list w niej nie czeka.
Nie warto być Ofelią.
Za jeden pocałunek
całym życiem płacić.
Jutro tak właśnie będzie myślało,
więc założę ten wianek,
może mi szczęście przyniesie.
A potem
zawieszę obok lustra, niech się suszy,
pamiątka z nie mojego życia.

Poem versions

 
COMMENTS


My rating

My rating:  
29.07.2020,  Dekameron

My rating

My rating:  

My rating

My rating:  

My rating

My rating: