Kiedyś, zimą... | version: 28.04.2020 19:44

Schody pachniały terpentyną.
Rankiem ledwie rozpoznawalne
ślady pierwszych stóp.
Tych, którzy przyszli pierwsi.

W zaułkach
między tajemniczymi przejściami
siedzieli cicho i niewidzialnie
jacyś.

"hellou" pozdrawiałam,
a oni błyskali rozzłoszczonymi
białkami oczu,
- nie widzisz, że mnie tu nie ma ?

Kiedyś, zimą
musiałam zawrócić
i przejść pełnymi ciepłego mroku
korytarzami.

Olrzymie shody,
olbrzymia choinka,
dyskretne światełka odmawiały brewiarze,
śledząc mnie przyjaźnie i mimo woli.

Ach, to było ostatni raz,
gdy widziałam was
moi kochani,
ostatni raz.

Cichutko płonęły moje lampy Alladyna,
jak zawsze dyskretnie.
Kochali mnie,
naprawdę.