* * * | version: 7.11.2018 23:28

Moje duchy bardzo obrażone,
nie wyściełają mi już aksamitem ścian.
Bo złoszczę się na nie i szydzę.
Patrzą na mnie rozżalone,
jak stare obrazy z ram.
Przemykają pacynką sadzy
i myślą, że ich nie widzę.

Nie jestem mocarzem,
utknęłam między światami.
Klucz zgubiła, mój święty klucz,
głupia dziewczynka z warkoczami.

Choć dobry Bóg,
za ten klucz zgubiony wszystko mi dał
co miał.