Oddech ciszy

noc chłonie krople deszczu
zbiera oddechy

pokazaliśmy sobie drogi
o których śnią wędrowcy
do głosu dochodziło
raz tak raz nie

twoje błądzące dłonie
poprowadziły mnie
tam gdzie pożądanie wynosi się
ponad pragnienie
a skóra pamięta więcej niż słowa

z subtelnych ust tworzyłeś rzeźby
że pąsowiałam jak róża
odrywałam się
gdy wyławiałeś głos z ciszy

szept poznał mnie całą
pytałeś w myślach który ze światów
rozsypał gwiazdy

olśniona błyskawicą oczu
przymykam powieki
mgły malują się same