Tej wiosny

Była taka chwila

Zdawało nam się,że Słońce mrużyło wtedy powieki
a ono właśnie ulegało przebudzeniu
ta chwila
nasze współistnienie
gdy w twoich ramionach zamknięta
słodko dryfowałam po falach przeciwności
karmiłeś mnie czułością
najdelikatniejszym z dotyków
odpowiadając tak na każde przeze mnie zadane pytanie
o wieczność
W największą suszę mojego życia
objawiłeś się deszczem
Twoja stanowczość i pasja
spłynęły na mnie poezją naszych namiętności
Ta chwila żyje we mnie do dziś
od lat będąc niezastąpioną
I Bóg mi świadkiem,że wszystko bym dała
byś do mnie tą chwilą
powrócił
wieczną

Wiem jak usilnie próbujesz...
lecz zamiast tego mamy Wiosnę
Wiosna przyszła kochanie
Wieczność upiła się ciszą
w której nie umiesz być sobą
Tej wiosny pękło mi serce