Niebieski balonik

Po pierwsze przechodzę obok.
Nawet bardzo blisko
by dostrzec najmniejsze.

Opis jest dokładny. Tamta pani niesie
swoje szczęście w szerokim uśmiechu.
Do dziecka. Trzyma w rączkach niebieski balonik.
W oczach przegląda się płynąca biała chmura.
Tak mala, że nie zasłania słońca.

Nie bierze udziału w zabawie
przy fontannie. Młodzi próbują być
ludożercami spokoju
staruszek siedzących na ławce.

Niewzruszone. Jeszcze wypełniają
wyznaczone granice oddechami.
Patrzą na dziecko z niebieskim balonikiem.
W jego oczach oglądają niebo i słońce.
widocznie tak trzeba.
Tak trzeba