ziemia doskonała

w błękicie
ziemia jest doskonała
przymykam oczy
wzrok gubi się
w dali
niezdolnej do ogarnięcia
całego piękna naraz

tęcza wygięła się łukiem
słońce wyjrzało nieśmiało
do widnokręgu jeszcze tyle dnia
rozkołysane fale
suną w moją stronę
wychlustując języki

wszystko tu kocham
krzyk mew z wydłużonym echem
szum morza
każdy niemal skrawek
znam tu na pamięć
tak
tu jest mój dom
moje tęsknoty
zostaję