huśtawka na piętach

ten, kto stoi na palcach
nie stoi mocno

w przód, w tył
huśtawka na twardych piętach trwa,
każdego dnia, od nowa

huśtanie "na przetrwanie"
jak mantra, jak zaklęcie

huśtanie na pięcie
jak z piskiem wyprzedzanie
na ostrym zakręcie

jak hulanka do rana
i potem na oczach spuchniętych
biała mgła

w przód, w tył
huśtawka na twardych piętach trwa
każdego dnia, nieprzerwanie

ale ten, kto stoi na palcach
wcale mocno nie stoi

jakby spod lady wychylał
ciekawie twarz

jakby się chciał przekonać
czy naprawdę się boi
dosięgnąć ręką,
dosięgnąć aż..

bo ten, kto stoi na palcach
wcale mocno nie stoi

przecież można huśtając się upaść
można w błoto, w kałużę lub w piach
prosto spaść

tak, ten kto stoi na palcach
nie stoi trwale

jest chwiejny jak na wietrze kłos
choć widokiem obiecuje zuchwale
dorodne, wielkie, piękne coś
potem nagle więdnie
rozbija o nic zadarty w niebo
roześmiany nos

bo ten, kto stoi na palcach
mocno nie stoi