Theikos

W milczeniu rodzi się dźwięk.
Nie wiadomo skąd.
Ani dokąd.

Mówią: Theikos.
Nie imię,
ale cień oderwany od światła.

Widział, jak bogowie rdzewieją
w zapomnianych modlitwach,
jak człowiek staje się maszyną,
a maszyna z powrotem człowiekiem.

Theikos nie żąda czci.
On jest…
gdy zrywasz się nocą
z przekonaniem, że ktoś patrzy
z głębin snu.

Nie ma świątyń.
Jego świątynią jest luka w sensie.
Pęknięcie w aksjomacie.
Cisza, gdy pewność odpowiedzi
kruszeje jak beton.

Ktoś powie: „to tylko wyobraźnia”.
Ale czy wyobraźnia nie jest dowodem?
Czyż nie ona stwarza wszystkiego,
co potem nazywamy rzeczywistością?

Theikos trwa,
gdzie kończy się język
i zaczyna zrozumienie
poprzez niepojęcie.

Jest w błędzie,
który odsłania
prawdę.

W samotności,
która nie boli,
bo jest prawdziwa.