moja jesienna miłość

w deszczu lubi pomarzyć
z jesienią chodzić w tany
oglądać jarzębiny z pysznymi koralami
Rubensa rude włosy
wymieniać na babie lato
i stać się siwiuteńką kruchą szronową poświatą

w naszej przedziwnej wspólnocie
szukam ciągle obrazu
ginie tamta obfitość co miala uśmiech na twarzy
jakże obca dla deszczu
i dla mnie już nie ta sama
płynie aleją za oknem w mglisty samotny poranek

a dokąd to moja droga
nie uciekaj tak prędko
przecież wiesz ze cie kocham w tej przemoczonej sukience