Mój mikrokosmos

Ludzka wyobraźnia jest jak Wszechświat,
myślę, bezkresna, mroczna i niekiedy zimna jak On

Ów Wszechświat jest tylko światłem,
a ziemia jest misą cieni

Naszym rojeniom i poczuciu własnej ważności
rzuca wyzwanie ta oto kropka bladego światła

Choć cóż mi z tego, jakie tajemnice i talenty pomnażam?
Że to Uniwersum jest wieczne,

kiedy ja sam muszę umrzeć na amen, na wieki
Dlatego jako dziecię kosmosu i bywalec rubieży

Szukam luster, luster szukam, szukam cieni
Niekiedy w próżni, ni w atmosferze pięknej Poezji

Lotów czasoprzestrzennych,
synergii ciał - binarnych więzi