,,szata wiatraka"

Odarty ze skóry kopią wielu
krwawi słodko-gorzkim sokiem,
podany na wzgórzu
rozumie, że tak wróci
spojrzawszy to w gwiazdy,
to ku ziemi.
Czy bez tej szaty nagości
nie da się pojąć prawdy
o sobie?
Woli pytać o ludzkość
goniąc za wiatrem..
Przyroda zna swoją kolej
i nie protestuje,
raczej przygotowuje się i czeka
na dobre warunki, rozwój,
dużo jej nie trzeba
- nauczona pokory..
a człowiek?
Jemu mało i się dziwi,
bo nie pojmuje,
że niewiele
to teraz aż tyle,
bo marzy i gania za wiatrem..

a może chce być panem sił przyrody,
bo wiatrak taki pożyteczny
i dziełem ludzi?

Marzy stojąc, jak wiatrak
na wzgórzu
z rozpostartymi rękoma..
w oddali linie proste
i coraz dłuższe,
czy to kopie błędnego rycerza?

Któż jest Panem
słońca i ziemi?
- nie pyta zza grubego
szyb pancerza..