absurdu balans niedoskonały

zobaczyć drgnienie atomów w krystalicznie nieruchomej sieci

ująć w dłoń kroplę wody wydłużenie idealną

usłyszeć dźwięk rozszerzającego się Wszechświata

rzeczy wszech i boga o zrozumienie się starać

bezszelestnie płynąć w liści suchym morzu

przejść boso po wodach wezbranych pustyni

wniknąć wgłąb bólu co duszę porusza

ogarnąć umysłu bezmiar niepojęty

tu i teraz

przeklęty niech będzie mur którego głową przebić nie sposób

by zatonąć w słowach bezmyślnie pisanych

ułożyć bezład niepoukładany

utopić żal w pustce zamknięty

i umrzeć

by odciąć się od tego co zabija

nie przemija

mimo tylu prób krwi żelazistej oczyszczenia

nie zmienia się nic.