Drzew konary

Tyle można powiedzieć,
ile wystarczy bólu, żeby żyć.

Pojęcia pękają w powietrzu,
scyzoryk i jabłko do podziału

i język, co ucieka przed zębami,
jest dobrze.

Zapomnieć o bolesnym spojrzeniu
na niebo.

Takie roztańczone myśli,
tyle w moim sercu, a Ty
wiesz, co jest w tym wątku.

Tyle złapała soczewka

dla fotografii
zatytułowanej imieniem
jak ty i ja.