Samotność i życie...

samotność
przypomina konchoidę
gdzie czas wolno płynie
jak ślimak zraniony

starego kalendarza
odwracam wyblakłe strony
zaczekam raz jeszcze
nie na mnie jeszcze pora

dalej idę
na szarym końcu
milczącego pochodu jak konduktu
przez otwarte nadziei bramy

życie
zawiera lokowanie produktu
największe boskie dzieło
nie potrzebuje reklamy
co krzyczy z radia i telewizora

życie
to ptak który lata
tak wysoko i tak ładnie
dopóki nie spadnie

samotność to odwieczne
pytanie o sens istnienia