Już czas iść dalej

Zbyt długo czekałam
nie chcę kijem zawrócić rzeki
Czas płynąć dalej
wiatr za nogi złapać

Choć droga naszpikowana
iniekcją dożylną
nie ustanę w połowie
odwrotu nie ma

Tysiące dni przede mną
i miliony nocy bez snu
ale nie poddam się
jestem wojownikiem

Bez mapy i kompasu
podążam na oślep
po złote runo które
zakwitło różą

Zanim zniknę z zasięgu ręki
zostawię wiersz
napisany wspomnieniem
łzy o poranku

Kasia Dominik