Szczęście II

Na wstępie bardzo Ciebie przepraszam za zwłokę.
Chciałbym mieć jednak takową opokę.
Moje szczęście wyrosło, powstało.
Dodaje mi teraz sił jakich mało.
Przeto nie chwaląc jak
Kruk sera odstaje
Rymy te jakie
Tu tworze
Zamykam
I gaje.