DZIADOWSKA BALLADA | version: 20.02.2011 16:27

posiwiały włosy do pasa
widziałem rano w rzece
mijając turystę dryblasa
rysy miał nieco kobiece


zaczerpnąłem wody spokojnie
dna sięgnąłem bez namaszczenia
czas jakiś zaraz po wojnie
gdy nastąpiły przesiedlenia

nazywam chwasty po imieniu
mam wygląd antybohatera
tańczę w kosmicznym skupieniu
samotność mnie wcale nie zżera


nie muszę mamlać jęzorem
nawet wódka go nie rozwiąże
siadam na kamieniu wieczorem
słuchając echa nad Strwiążem

bez księdza i konfesjonału
nieludzko ludzkich kreacji
kroczę z godnością pomału
z dala od cywilizacji

tłumaczę wilki podczas pełni
kryjąc w cuchnącą kurtkę głowę
na pokuszenie wodzę ciało
prostoty we mnie mi za mało
mógłbym zapomnieć ludzką mowę



tylko dziad taki żywot zniesie
Nie muszę się nikomu zwierzyć

w rozdeptanych butach
pośród malin w lesie
chciałbym się zezwierzyć