. | version: 22.05.2017 00:10

Rosła jeszcze na dawnych Nalewkach,
na północy Warszawy, przed wojną.
Wśród kamienic i dróg - samosiejka;
rozbujana, zielona jak wolność.

Przyszła wojna - stos gruzów i getto,
wybuch bomb, głód i płacz, popłoch wielki.
Choć gałęziom nie było lekko,
wciąż rodziły - rok w rok - mirabelki.

Po czterdziestym piątym wciąż silna,
strzegła szklanych paciorków i duchów.
Tak przetrwała czasy Stalina;
ciężkich chmur, szarych dni, zawieruchy.

Latem nosił wiatr w starych zaułkach
zapach słodkich domowych konfitur,
który kładł się na strunach i dumkach,
roznuconych od zmierzchu do świtu.

Mirabelka - strażniczka pamięci.
Drzewo-symbol i świadek historii,
stare baśnie i słodkie zaklęcia,
w rozedrganej słowiczej symfonii.

Raz się kiedyś co nieco zmęczyła
i osłabła - dlaczego? - nikt nie wie.
Więc podnieśli ją sercem i siłą
wierni, wdzięczni mieszkańcy Nalewek.

Choć nią burza targała niejedna,
przygniatały upadki i wzloty,
choć przetrwała świst kul, śmierci dotyk,
chociaż chwiała się, bała i więdła,
choć nie zmogli jej sierpem, ni młotem,
choć wciąż wielka w korzeniach potęga,
chociaż dumna i twarda jak totem,

to pod ostrzem pił smutna poległa,
bo pojawił się pan developer.

Renata Cygan 19.05.2017