Bóg

Zagrzmiały nieba
Purpurą okryły swą skroń
Słońca brakowało jak chleba
Gdy On wyciągnął swą dłoń
Niewinnym promieniem
Iskrą szybką niczym ton
Rzucił jakoby kamieniem
W Świątyni wybijał dzwon
I oto rusza korowód
Po ciało twe liche jak trzcina
Kiedy on chwyta twą duszę
Ciało w konwulsjach się zgina.