ΟΥΤΟΠΙΑ

Η θαλπωρή των ματιών σου
εικαστική προσέγγιση της σαγήνης μου
υπνώτισε τη δυσπιστία του σαρκασμού
αναστέλλοντας τα όρια
της Διονυσιακής μου ελευθεριότητας

Το ακάνθινο στεφάνι της μοναξιάς μου
τα κρίματά μου εξόρισε στον αβέβαιο χειμώνα του
καθώς τα χείλη σμίξανε
στην πιο γλυκεία συγκομιδή της ουτοπίας

Πύρωσε ο ορίζοντας του απομεσήμερου
την ώρα που η καυτή σου ανάσα
κυλούσε μέσα μου,
πολύτιμη σταγόνα νερού
στα χείλη του οδοιπόρου

Ο ακόρεστος έρωτας
δραματικά αυθεντικός
φώτισε το ατρύγητο κορμί
σε μια πρωτογενή αφύπνιση του ανεξιχνίαστου

Πλασμένοι από χώμα και πάθος
αμίαντοι και άσπιλοι πρωτόπλαστοι
στην αφετηρία της μυστικής έλξης,
εισπνέουμε ο ένας του άλλου την ανάσα
διαστέλλοντας τα όρια της επίγνωσής μας

Η ανάσα σου έγινε ανάσα μου
ιλιγγιώδης, εξαντλητική, πυρέσσουσα μίξη,
χαοτική απώλεια του μέτρου
στην επικίνδυνη μεθόριο της αυτογνωσίας

Δεν υπάρχουν σκιές πλέον,
υπάρχει μόνο φως...

Το δικό σου φως...