Konstanta

zdławiłem morze
i jego pływy
zależne od księżyca
jak lunabar
we Frankfurcie nad Menem

ktoś tańczy do tanga
z Wolandem

pamiętaj! Vita saltat, mors cantat
heroldzi rymu
agitujący stopnie ziemskiej skali
udaremniają ducha
bo sami chcieli być
zapisani sobie

z wielkiej litery

teraz mam srebrną
obrączkę
i kolię z meteorytem

i wciąż jestem dzieckiem
innego boga –

tak mówią uczeni
wierzący
wołają serca
a ci, którzy nie znają łaciny
oponują dialektom
ale łaska

jest niegraniczona
bo byłem żywy, a nie jestem umarły

wtem próżno
mnie wdychać
bez maski
z teatrum mundi

ok. sześćdziesiąt lat temu
odegrał się spektakl
człowiek postawił stopę
a później łapę
aż doszedł do sfer intymnych
i obnażono trywializm
ludzkich dążeń

Apokalipsy
chcąc być dziedzicem
głośno milczę
by usłyszano nicość
i podlegli wszystkiemu

choć i jej
nie wpisano, nie złożono w depozycie
w zbawczy plan

forma poranionych westchnień
i utylitarnych braw
przybrała imię
wiatru

teraz by się cofnąć
obejmuje dziecię
własnego słońca

ale nie dostaniesz żaru
kiedy baryton
ustaje, bo
środkowy palec
wcale nie jest gorszy
od porcelany

w tym kulcie zera
jest jeden constans
bije serce
to żyje człowiek
ale ustrój jego
serca –
nie jest utopią
lecz raczej pandemonium

w jaskini
panują wielkie cienie
nie wyjdziesz,
nie oderwiesz,
nie zbluźnisz,

bo sam kiedyś
wtajemniczony w cykl kosmicznej muzyki
poprzysięgłeś
równonoc
samotności
samotności

do potęgi n-tej

a to tylko przesilenie
wie, że kobiety
są zdradzone
kobiety są zdradzone
kobiety są
zdradzone do szpiku kości
gdyż znamy je tylko
z jednej strony

i na nic klejnoty
jeśli puszczone oczko
dotrze do mnie
dopiero za tysiąc lat

tyle zajmie ci
odczytanie regulaminu
izby snów
zamieszczonej księdze Izajasza
zawsze otwartej w połowie

a ty przecie
sama chciałaś być
u zarania
jedną
z najodleglejszych
gwiazd