Gra w zielone

Dzisiaj odczuwam jedynie połową ciała,
tą, która jeszcze nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia.
Uciekam, chowam się przed innymi ciałami – z pozoru
trudnymi, obcymi.

Z dużej odległości wyjmuję z ich głów skrawki
myśli i sposobów radzenia sobie z lękiem i bólem.
Tkwimy na małej przestrzeni jak naczynia połączone.

Cudza obecność zatrzymuje się na języku, przecina go
w połowie, zanim oczy zmętnieją przez utratę sił.
Zanim ostateczny strach wejdzie pod skórę i wszystko zabierze.

W innym wymiarze krew mogłaby być zielona,
na uspokojenie żył i głosów w głowie, a ciało bez skóry
podatnej na uszkodzenia.

W innym wymiarze może poznałabym sposób
na nieumieranie.