ECHO ECHA ECHA

ECHO ECHA ECHA

Ciszą dojmującą zadrżały konary
zaniemówił błękit… szmer przeszedł po lesie
w Samotni zbudziły się niezwykłe czary
echo echem echa odpowiedź mi niesie
aż las zamilkł… tak, że go nie słyszę
echo słowa kocham roztopiło ciszę

Ciche wyznań echo mknie pośród zieleni
strzałą wysrebrzaną miłosnym rozpędem
przemyka przez gąszcze niczym snop promieni
muskając łagodnie gałęzi krawędzie
przystanęło, zamilkło i słucha
ścicha… a za nim już tylko cisza głucha

I nade mną cichość rozpina się szeroko
drzewa złociejący błękit nieba trzęsą
patrzy z głębi gąszczu czyjeś wścibskie oko
ocienione czeremchą, paprocią i rzęsą
tylko z oka spływa łza jak liść zielona
by utonąć w puchu mchów łagodnych łonach

⊰Ҝღ$⊱………………………………………………………… Samotnia - 17 lipca '13